திரும்பிப் பார்க்கின்றேன்......



Photo: கூடு விட்டு தாண்டி வந்தேன்
உன் நெஞ்ச வீடும் இடம் தரலையே
குழந்தையாக இருந்திருந்தால்
நீயும் குற்றம் காணபாயோ

திரும்பிப் பார்க்கின்றேன் ....என்னன்பை பூஜித்தவன்   நினைவுகளை!

அன்பு...........

இவ்வுலகத்தின் மாந்தருக்குக் கிடைக்கும் உயர்வான ஓர் அருட்கொடை! அது எனக்கும் அளவுக்கதிகமாக அவனிடமிருந்தது கிடைத்தது. அவன் முதன்முதலில் என்னை "பாட்டி' என்றே கூப்பிடுவான். அந்த வேடிக்கைப் பேச்சும், கலகலப்பும், வயதுக்கு மீறிய பொறுப்புணர்ச்சியும் அவனை ரசிக்க வைத்தது...

அதுமாத்திரமன்றி......

2014 ஜனவரி 01 புத்தாண்டு பிறப்பின் தொடக்கத்தில் 12 மணி கடிகாரம் அடிக்கும்போது எனக்கு வாழ்த்துச் சொல்லிய அந்த அன்பு அவன்மேல் அக்கறை கொள்ளச் செய்தது..ஒவ்வொரு வௌ்ளிக்கிழமையும் அவன் ஜூம்ஆ முடித்து விட்டு முதல் சலாம் எனக்கு கூறும்போது என்னுள் ஏற்பட்ட அவனன்பு என்னை பிரமிக்கச் செய்தது..

ரசித்தேன்...அவனை..........என் குடும்பத்தில் ஒருத்தனாய்!

அந்த ரசிப்பு புது வடிவம் பெற்றது 2014.01.25.ல்..

என் எழுதுகோல்கள் சுவைத்து வியந்த அந்த அன்பின் அருட்டலை கவிதைகளாக யாக்குமளவிற்கு அவனும் என் மனதில் ஓரிடம் பிடித்தான்....

அவன்...........

எனக்கு முகநூல் தந்த நட்பு, அன்பு, உறவின் கலவை!

நிறம், வயது, அந்தஸ்து..........இதெல்லாம் கடந்து வருவதுதான் அன்பின் அருட்டல்...

..என் சோகங்களை வாழ்வியல் யதார்த்தங்களை அடிக்கடி உறிஞ்சி கண்ணீரைத் துடைக்க...அவன் அன்புக் கரங்கள் தயாரானது..அவ்வாறே சந்தோஷங்களையும் பகிர்ந்தான்......

என்னை நானே  திரும்பிப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்..அவனன்பில்!

ஒருவர் நம்மை அதிகமாக நேசிக்கின்றார் என நினைக்கும்போதே நமக்குள்ளும் விதம் விதமான நம்பிக்கைகளும் எதிர்பார்ப்புக்களும் கோர்வையாகிவிடுகின்றது.அதற்கு நானும் விதிவிலக்கல்ல....

 வாழ்க்கை மயானத்தை பூஞ்சோலையாகவும் கற்களைச் சிற்பமாக்கவும்  அவன் அன்பு என்னை மாற்றத் தொடங்கியது. அக்கள்ளங்கபடமற்ற அன்பில் .. இவ்வுலகே என்னுள் மயங்கிக் கிடந்தது...

அந்த அன்பு, மகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளாக்க சொற்கள் போதா.....இத்தனைக்கும் அவன் என்னை விட வயதில் சிறியவன்... 

நாட்கள் தன் கடமையைச் செய்தன..நாங்கள் ஒரு குடும்ப உறவாக பழக ஆரம்பித்து .9 மாதங்கள் ஒரு நொடிபோல் ஆனது...இடைக்கிடையே எமக்கிடையே ஏற்படும் செல்லச் சண்டைகள்...ஒரு நாள் பாரிய மோதலாய் வெடித்தது..

மோதலுக்குக் காரணம் சந்தேகமா.......புரிந்து கொள்ளாமையா.....விட்டுக் கொடுக்காமையா......அல்லது அதீத அன்பா.........அல்லது அன்பும் சலிக்குமா?

எனக்கு இன்றுவரை அவன் பிரிதலுக்குக் காரணம் தெரியவில்லை...


சின்னச் சின்ன மனஸ்தாபங்கள் ...................மனக்காயங்கள் ஆனதில் இருவரும் வெறுப்பில் நொருங்கினோம்! ஆனாலும் அந்த அன்பு எங்கோ சிறு புள்ளியில் தொட்டுக் கொண்டிருந்ததால், விலகினாலும்  ஏதோ இன்றுவரை பேசுகின்றோம்...வெறும் ஸலாம் மட்டும்....

உடைந்த எங்கள் மனமெனும் கண்ணாடியில் பழைய வார்ப்புக்கள் , நெகிழ்வுகள் ஏற்படவில்லை...வெறுமையின் சப்தத்தில்  மனங்கள் முனகிக் கொண்டிருக்கின்றன......

விளைவு......

நாங்கள் பிரிந்துவிட்டோமின்று...ஒன்றாகப் பயணித்த எங்கள் நிழல்கள் இன்று வேறு திசைகளில்! 

ஆனாலும் மனதில் இன்னும் நம்பிக்கையிருக்கின்றது அவன் அன்பு உண்மையென ..................

என்றோ ஒருநாள்  முகங்காணா எங்கள் தேசம் தோழமையையும் மீறிய உறவுடன் சந்திக்குமென்ற  நப்பாசையில்..........

அவனும் என் குடும்பத்தில் ஒருவன்..
அவன் எனக்குள் ஒருவன்........
அவன் என்றும் என் ஞாபகத்தில் வாழ்வான்...
அதுபோதும்...!

No comments:

Post a Comment

என் கவிதாயினியில் விழி பதித்த உங்களுக்கு நன்றி......
என் பதிவு தொடர்பான உங்கள் விமர்சனங்கள் இன்னும் என் எழுத்துக்களைச் செம்மைப்படுத்தும்!

திருமறை