2021/04/13
முதியோர் இல்லம்
நிலவு தூங்கும் நேரம்
இரவுப் பூக்கள் சிதறுகின்றன அமைதிக்குள்/
தனிமையை வரைந்து கொண்டிருந்தது காரிருள்/
மெல்லத் தழுவியவாறு உலாவியது தென்றல்/
உள்ளமோ இன்பத்துக்குள் ஈர்க்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது/
சந்தனத்தை கரைத்தூற்றும் நிலாவின் கிழிசல்களோ/
பூமிக்குள் விழுந்து கிடக்கின்ற வெளிச்சம்/
மௌனத்துள் உறைந்து கிடக்கின்ற வானுள்/
மெல்ல விழித்துக் கொண்டன நட்சத்திரங்கள்/
நிசப்த வெளியினில் சுவாசத்துள் நிறைகின்றன/
கொத்துக்களாகக் குலுங்கும் மல்லிகைகளின் வாசம்/
இதமாக விழிகளை வருடுகின்றது இயற்கை/
உள்ளத்தின் களைப்பினைத் தாலாட்டும் நேரமிது/
விரிந்த கிளைத் தொட்டில்களில் உறங்கிடும்/
விண் பறவைகளின் குறட்டை ஓசைக்குள்/
கண் விழித்துத் தடுமாறுகின்றதே மலர்கள்/
காரிருள் மொய்க்கின்ற விழிகள் மெல்லக்/
கண்ணயர்கின்றன தமக்குள் துயிலைப் போர்த்தியவாறு/
அங்கோ மேகப் பஞ்சணைக்குள் புதைந்து/
அழகு நிலவு தூங்கும் நேரம்/
அமைதியினை இரசித்தவாறு சுழல்கின்றது பூமியும்/
ஆனால் மனதோ இனித்திடும் நினைவுகளுடன்/
உற்சாகமாகத் தன்னைக் கலக்க ஆரம்பிக்கின்றது/
நிலவூட்டும் காதலின் மோகனப் புன்னகை/
வசீகரித்தே தொட்டுச் செல்கின்றது உயிரினை/
ஜன்ஸி கபூர் - 17.10.2020
மின்னலே
மலர்கள் பேசுமா
மாலைப் பொழுதின் சோலை வெளிதனில்/
மெல்ல நடக்கின்றேன் சில பொழுதுகளில்/
ஒலி சிந்தாத மௌனத் துடிப்புக்களாக/
களிப்பேற்றுகின்றன மலர்கள் மழலை மொழியில்/
மலர்கள் பேசுமா ஆறறிவின் தேடலது/
நிசப்த வெளிக்குள் ரசிக்கின்றேன் மலர்மொழியை/
வார்த்தைகள் உதிர்க்காத ஒவ்வொரு அசைவும்/
கோர்க்கின்றதே உயிருக்குள் இதமான நேசிப்பை/
சேர்க்கின்றேன் நானும் செவியைத் திறக்கின்றேன்/
அவை பஞ்சு இதழ்களின் கெஞ்சல்கள்/
நெஞ்சம் ஈர்த்திடும் கொஞ்சும் மொழியினுள்/
வஞ்சி என் விழிகளும் மயங்குகின்றனவே/
மௌனச் சந்தம் இசையாக வருடுகின்றதே/
மெல்லிய அசைவும் மொழியாக உயிர்க்கின்றதே/
தென்றல் விரல்கள் பூமேனியைத் தழுவுகையில்/
வெட்கத்தில் ஒளிகின்ற ஓசையும் இசையே/
சிறகடிக்கும் பூச்சிகளின் அமிர்தக் காதலும்/
உயிர்க்கின்ற பிணைப்பின் ஒலியும் மொழியே/
சூரிய விடியலின் சந்தனக் குளிப்பும்/
உதிர்க்கும் கூதலும் அழகிய மொழியே/
பனித்துளிகள் அணைக்கையில் உணர்ந்திடும் நாணமும்/
இனித்திடும் உணர்வுக்குள் மொழியாகிப் பூக்குமே/
ஜன்ஸி கபூர் - 13.10.20






